Δεν ήταν η εικόνα των τρακτέρ ούτε το συμβολικό μπλοκάρισμα του αυτοκινητόδρομου που σημάδεψαν τη χθεσινή παρουσία των αγροτών στον κόμβο του Ρουπακίου. Ήταν, κυρίως, οι φωνές τους. Όσα περιέγραψαν οι ίδιοι, με θυμό αλλά και με μια κούραση που δεν κρύβεται πια, αποτυπώνουν μια πραγματικότητα που σφίγγει σαν μέγγενη τον αγροτοκτηνοτροφικό κόσμο της Ηλείας.
Παγωμένες πληρωμές, ασθένειες που θερίζουν κοπάδια, φωτιές που άφησαν πίσω τους στάχτη χωρίς στήριξη, πετρέλαιο που έγινε είδος πολυτελείας, και πάνω απ’ όλα ένας μηχανισμός, ο ΟΠΕΚΕΠΕ, σε πλήρη δυσλειτουργία. Και όλα αυτά να πυροδοτούνται ακόμη περισσότερο από την ισχυρή αστυνομική δύναμη που βρέθηκε στο σημείο της κινητοποίησης.
«Μας ήξεραν, μας έβλεπαν, αλλά άφησαν το πρόβλημα να σκάσει» – Θανάσης Βομπίρης, πρόεδρος ΟΑΣΗ
Ο Θανάσης Βομπίρης δεν μίλησε απλώς για καθυστέρηση πληρωμών. Μίλησε για μια κατάσταση που, όπως είπε, ήταν γνωστή σε όλους. Από τις προηγούμενες κυβερνήσεις μέχρι τις ευρωπαϊκές αρχές. Ο πρόεδρος της ΟΑΣΗ κατήγγειλε ότι η επί χρόνια ανοχή στην «τεχνητή λύση» των δηλώσεων οδήγησε σε έναν παραμορφωμένο χάρτη επιλέξιμων εκτάσεων, όπου λιβάδια, χωράφια, βουνά και… θάλασσες εμφανίζονταν ως παραγωγικές εκτάσεις.
Κατά τον ίδιο, η σημερινή «στάση πληρωμών» δεν είναι κεραυνός εν αιθρία, αλλά το αποτέλεσμα πολιτικών παιχνιδιών και συνεχών αλλαγών προσώπων στο τιμόνι του ΥΠΑΑΤ. Και τώρα, το κόστος, πολιτικό, διοικητικό, οικονομικό, πέφτει πάνω στον αγρότη.
«Μια κυβέρνηση που τη βλέπουμε μόνο όταν φτάνουν τα ΜΑΤ» – Αθανάσιος Γεωργούλιας, αγρότης Εφύρας
Ο Αθανάσιος Γεωργούλιας περιέγραψε μια ακόμη πιο ζοφερή εικόνα. Έναν πρωτογενή τομέα στο χείλος της κατάρρευσης και μια κτηνοτροφία που, όπως είπε, «έχει ήδη χαθεί». Αναφέρθηκε στον καθημερινό αγώνα για στοιχειώδη ασφάλεια, την ώρα, που όπως κατήγγειλε, η αστυνομική παρουσία εμφανίζεται μόνο στις διαμαρτυρίες και όχι στα χωριά που βιώνουν διαρκείς κλοπές.
Η προειδοποίησή του ήταν σαφής. Αν ο αγροτικός τομέας σβήσει, η χώρα θα βρεθεί αντιμέτωπη με διατροφική εξάρτηση χωρίς επιστροφή.
«Τα προβλήματα του αγροτικού τομέα είναι γνωστά σε όλη την Ελλάδα. Απέναντί μας έχουμε μια κυβέρνηση που μας κοροϊδεύει μέρα-νύχτα. Το μόνο που την νοιάζει είναι η φορολογία και το πώς θα πληρώσουμε. Καταστρεφόμαστε καθημερινά και πρέπει η κοινωνία να καταλάβει ότι αν ο αγροτικός τομέας καταρρεύσει, τελείωσε η Ελλάδα. Αύριο το πρωί ο κόσμος δεν θα μπορεί να φάει κρέας ούτε τυρί δικό του, θα τρώει κρέας από τα εργαστήρια της Αμερικής. Γι αυτό είμαστε εδώ σήμερα».
«Είμαστε παιδιά αυτών των χωραφιών – δεν θα αφήσουμε τον πρωτογενή τομέα να σβήσει» – Νατάσσα Παναγιωτάρα, πρόεδρος Εργατικού Κέντρου Αμαλιάδας
Η στήριξη του Εργατικού Κέντρου ήταν έντονη, με τη Νατάσσα Παναγιωτάρα να κατηγορεί την κυβέρνηση για πολιτικές που, όπως είπε, ευνοούν μεγάλες επενδύσεις σε βάρος της πραγματικής παραγωγής.
Επέκρινε την έλλειψη υποδομών και πρόληψης για ζωονόσους όπως η ευλογιά και ο καταρροϊκός, καθώς και την απουσία μέτρων για άρδευση και βιώσιμη κτηνοτροφία. «Οι αγρότες χρυσοπληρώνουν τα πάντα και δεν βλέπουν ανταπόδοση», σημείωσε, τονίζοντας πως ο αγώνας δεν είναι μόνο αγροτικός αλλά κοινωνικός.
«Στην Πηνεία ο καταρροϊκός δεν σταματά κι εμείς δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει» – Παναγιώτης Σπηλιωτόπουλος, πρόεδρος Αγροτικού Συλλόγου Πηνείας
Με λόγια βαριά, ο Παναγιώτης Σπηλιωτόπουλος περιέγραψε τον απόηχο της πανδημίας ζωονόσων που θερίζουν τα κοπάδια. Ειδικά ο καταρροϊκός, όπως είπε, συνεχίζει να αποδεκατίζει ζώα χωρίς να υπάρχει οργανωμένο σχέδιο αντιμετώπισης.
Ταυτόχρονα, οι απλήρωτες ενισχύσεις και η οικονομική ασφυξία έχουν δημιουργήσει ένα κλίμα απελπισίας. «Δεν υπάρχει αύριο», είπε χαρακτηριστικά.
Το επόμενο βήμα
Οι αγρότες της Ηλείας ετοιμάζονται να δώσουν συνέχεια στις κινητοποιήσεις τους. Το Σάββατο θα βρεθούν στην Πάτρα, στη μεγάλη περιφερειακή συγκέντρωση στην πλατεία Γεωργίου, ενώ την Κυριακή θα συμμετάσχουν στη συνέλευση στη Νίκαια μαζί με εκπροσώπους από όλη την Ελλάδα.
Η χθεσινή παρουσία τους στον κόμβο του Ρουπακίου δεν ήταν παρά μια από τις πολλές πράξεις ενός αγώνα που δείχνει να παίρνει πλέον πανελλαδικές διαστάσεις, όχι μόνο για το σήμερα, αλλά κυρίως για το δικαίωμα να υπάρχει «αύριο» για την ελληνική αγροτιά.
