Το σκούρο πράσινο χρώμα είναι ενδεικτικό της ποιότητας
Αλήθεια: Το χρώμα του ελαιόλαδου κυμαίνεται από ανοιχτό κίτρινο έως σκούρο πράσινο, ανάλογα από μεταβλητές όπως η ποικιλία της ελιάς, η περιοχή όπου καλλιεργείται, το κλίμα και ο χρόνος συγκομιδής.
Μύθος No2
Όλα τα ελαιόλαδα που κυκλοφορούν στο λιανικό εμπόριο είναι εξαιρετικά παρθένα
Αλήθεια: Βάσει νομοθεσίας στο λιανικό εμπόριο μπορούν να διατίθενται οι ακόλουθες κατηγορίες ποιότητας:
- Εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο
- Παρθένο ελαιόλαδο
- Ελαιόλαδο αποτελούμενο από εξευγενισμένα και παρθένα ελαιόλαδα.
- Πυρηνέλαιο
Η κατηγορία πρέπει υποχρεωτικά να αναγράφεται στην ετικέτα του προϊόντος.
Μύθος No3
Αρκεί η μέτρηση της οξύτητας, για την κατάταξη του ελαιολάδου σε κατηγορίες.
Αλήθεια: Η κατάταξη στις κατηγορίες δεν γίνεται μόνο με τη μέτρηση της οξύτητας, αλλά μέσω μιας σειράς 13 ομάδων χημικών αναλύσεων.
Για το εξαιρετικό παρθένο και το παρθένο ελαιόλαδο γίνεται επιπλέον και οργανοληπτική αξιολόγηση τους.
Μύθος No4
Το ελαιόλαδο, όπως και το κρασί, γίνεται καλύτερο με το χρόνο.
Αλήθεια: Ο χρόνος ζωής του τυποποιημένου παρθένου ελαιολάδου κυμαίνεται συνήθως μεταξύ 9 και 18 μηνών και επέρχεται από τις συνθέσεις Μετά το άνοιγμά της στη λειτουργία συνίσταται να καταναλωθεί μέσα σε 1-2 μήνες. Σε περιπτώσεις που το νοσηρότερο χρησιμοποιείται το δικό του ελαιόλαδο, αυτό συνίσταται σε σκουρόχρωμους ή αδιαφανείς περιοχές μικρών μεγεθών, που προκύπτουν από την έκθεση του ελαιολάδου στο φως και στο οξυγόνο
Μύθος No5
Την οξύτητα την καταλαμβάνουμε με τη γεύση
Αλήθεια: Η οξύτητα είναι μια παράμετρος που μπορεί να μετρηθεί μόνο με εργαστηριακές μεθόδους και όχι με τις ασκήσεις (γεύση, όσμηση). Η πιπεράτη και η πικαντική γέννηση αποτελούν ένδειξη παρουσίας πολυφαινολών (φαινομένων ενώσεων), ενός θετικού χαρακτηριστικού του εξαιρετικού παρθένου ελαιολάδου.
Μύθος No6
Το ελαιόλαδο δεν είναι κατάληλο λάδι για τηγάνισμα
Αλήθεια: Το ελαιόλαδο (και ιδιαίτερα το εξαιρετικό παρθένο) είναι ανθεκτικό σε υψηλές θερμοκρασίες και επόμενα κατάληλο για τηγάνισμα, διότι οξειδώνεται λόγω της υψηλής περιεκτικότητας του σε μονοακόρεστα λιπαρά οξύτητα αλλά και λόγω της περιεκτικότητας του σε αντιοξειδωτικές ενώσεις (π.χ. πολυφαινόλες).
